Look into my eyes - you will see
What you mean to me
Search your heart - search your soul
And when you find me there you'll search no more
Don't tell me it's not worth tryin' for
You can't tell me it's not worth dyin' for
You know it's true
Everything I do - I do it for you
Look into your heart - you will find
There's nothin' there to hide
Take me as I am - take my life
I would give it all I would sacrifice
Don't tell me it's not worth fightin' for
I can't help it there's nothin' I want more
Ya know it's true Everything I do - I do it for you
There's no love - like your love
And no other - could give more love
There's nowhere - unless you're there
All the time - all the way
You can't tell me it's not worth tryin' for
I can't help it there's nothin' I want more
I would fight for you - I'd lie for you
Walk the wire for you - Ya I'd die for you
Ya know it's true Everything I do - I do it for you
lunes, 24 de marzo de 2008
viernes, 21 de marzo de 2008
jueves, 20 de marzo de 2008
Así fue el temporal que azotó la costa norte peninsular y así quedó la costa coruñesa.Destrozos, sustos, atascos... todo fue un caos en la ciudad. Ciudadanos de a pie se acercaban para inmortalizar con sus cámaras el paso de las olas. Muchos, ni tiempo tuvieron de resguardarse y fueron alcanzados.
El paseo marítimo fue arrasado completamente y ni las farolas quedaron en pie.
Fueron un par de días de agonía para los viandantes pero, a su vez, de auténtica belleza para nuestro ojos.
La fuerza del mar es imprevisible.

"El Monte Pindo es una impresionante mole de granito rosa que se alza sobre el pueblo de O Pindo. La ascensión de dificultad media perfectamente señalizada se hace en unas dos horas y media. Durante esta subida, se pueden contemplar enormes piedras de las más variadas formas, así como especies únicas de flora y fauna. Su punto más alto, la Moa, está situado a 627 metros de altura. Desde allí, se observa una impresionante vista de toda la Ría.
Considerado Olimpo Celta, su historia está llena de leyendas de tesoros, ritos de fecundidad y sacrificios, y testigo de cultos paganos como demuestra la existencia de una inscripción de excomunión. Durante la Guerra Civil y posteriormente a la contienda, multitud de republicanos se refugiaron en él.
En el Siglo X, por orden del Obispo Sisnando, se construyó el Castillo de San Jorge en la falda del monte, para proteger las tierras de los ataques de los piratas medievales. Diversas familias nobles de Galicia fueron sus dueños hasta que fue destruido en el año 1467 por la revuelta de los Irmandiños.
La subida comienza en la parte posterior de la Iglesia de San Clemente. Allí podemos ver el panel explicativo de lo que nos espera en la subida. Comenzamos la subida, cruzando un pequeño puente sobre un riachuelo y continuamos por un camino estrecho limitado a ambos lados por hileras de piedras. Estas piedras, a la vez que subimos, se vuelven más grandes dibujando formas antropomorfas. A la derecha podemos contemplar la impresionante playa de Carnota y la aldea de Quilmas. Hacia la mitad de la subida, aparece ante nosotros las ruinas del antiguo castillo de San Jorge, en la actualidad un montón de piedras apiñadas. La vegetación comienza a escasear y, si tenemos suerte, podemos ver manadas de caballos salvajes. Cuando llegamos a la cumbre, el espectáculo que se nos presenta a la vista compensa todo el esfuerzo realizado: toda la ría se encuentra a nuestros pies. Desde este promontorio divisamos Cabo Finisterre, la Ría de Corcubión, la desembocadura del Xallas y las poblaciones de Carnota y Quilmas. En la inmensa mole granítica que forma la Moa podemos contemplar restos de petroglifos probablemente dedicados a la realización de ritos sagrados."
Al contemplar estos días esas llamas sangrientas devorando el monte, al pensar en posibilidad real de que sean manos humanas las que hayan provocado esas lágrimas de fuego, al ver tanto dolor en las entrañas de la tierra, he recordado un hermoso poema de Rosalía de Castro, titulado: Una sombra tristísima, indefinible y vaga ...
Una sombra tristísima, indefinible y vagaComo lo incierto, siempre ante mis ojos vaTras de otra vaga sombra que sin cesar la huye,Corriendo sin cesar.Ignoro su destino...; mas no sé por qué temoAl ver su ansia mortal,Que ni han de parar nunca, ni encontrarse jamás.
Considerado Olimpo Celta, su historia está llena de leyendas de tesoros, ritos de fecundidad y sacrificios, y testigo de cultos paganos como demuestra la existencia de una inscripción de excomunión. Durante la Guerra Civil y posteriormente a la contienda, multitud de republicanos se refugiaron en él.
En el Siglo X, por orden del Obispo Sisnando, se construyó el Castillo de San Jorge en la falda del monte, para proteger las tierras de los ataques de los piratas medievales. Diversas familias nobles de Galicia fueron sus dueños hasta que fue destruido en el año 1467 por la revuelta de los Irmandiños.
La subida comienza en la parte posterior de la Iglesia de San Clemente. Allí podemos ver el panel explicativo de lo que nos espera en la subida. Comenzamos la subida, cruzando un pequeño puente sobre un riachuelo y continuamos por un camino estrecho limitado a ambos lados por hileras de piedras. Estas piedras, a la vez que subimos, se vuelven más grandes dibujando formas antropomorfas. A la derecha podemos contemplar la impresionante playa de Carnota y la aldea de Quilmas. Hacia la mitad de la subida, aparece ante nosotros las ruinas del antiguo castillo de San Jorge, en la actualidad un montón de piedras apiñadas. La vegetación comienza a escasear y, si tenemos suerte, podemos ver manadas de caballos salvajes. Cuando llegamos a la cumbre, el espectáculo que se nos presenta a la vista compensa todo el esfuerzo realizado: toda la ría se encuentra a nuestros pies. Desde este promontorio divisamos Cabo Finisterre, la Ría de Corcubión, la desembocadura del Xallas y las poblaciones de Carnota y Quilmas. En la inmensa mole granítica que forma la Moa podemos contemplar restos de petroglifos probablemente dedicados a la realización de ritos sagrados."
Al contemplar estos días esas llamas sangrientas devorando el monte, al pensar en posibilidad real de que sean manos humanas las que hayan provocado esas lágrimas de fuego, al ver tanto dolor en las entrañas de la tierra, he recordado un hermoso poema de Rosalía de Castro, titulado: Una sombra tristísima, indefinible y vaga ...
Una sombra tristísima, indefinible y vagaComo lo incierto, siempre ante mis ojos vaTras de otra vaga sombra que sin cesar la huye,Corriendo sin cesar.Ignoro su destino...; mas no sé por qué temoAl ver su ansia mortal,Que ni han de parar nunca, ni encontrarse jamás.
Está tirado en el sofá, cansado. Sólo piensa en él, nunca en los demás. El grifo de la cocina gotea pero no se levanta para cerrarlo. Está demasiado ocupado para eso. Está pensando en él, en qué hacer con su vida.
Llaman al teléfono pero no lo coge. Decide que hoy no va a salir de casa, y puede que mañana tampoco lo haga.
No tiene ganas de hablar. No quiere estar con nadie.
Por la ventana entra un pequeño rayo de luz y se tapa la cara con un viejo cojín.
La televisión ni siquiera está enchufada. Hay cajas por todas partes. Se va a marchar de la ciudad y no sabe a donde.
Está cansado de la rutina.
A la puerta le espera un viejo coche rojo.
Llaman al teléfono pero no lo coge. Decide que hoy no va a salir de casa, y puede que mañana tampoco lo haga.
No tiene ganas de hablar. No quiere estar con nadie.
Por la ventana entra un pequeño rayo de luz y se tapa la cara con un viejo cojín.
La televisión ni siquiera está enchufada. Hay cajas por todas partes. Se va a marchar de la ciudad y no sabe a donde.
Está cansado de la rutina.
A la puerta le espera un viejo coche rojo.
Espectáculo turístico. Así se definiría lo que con anterioridad fue el destino de la naturaleza.Siendo en Xallas el único río que desemboca en cascada ahora se le puede añadir la categoría de único grifo que desemboca en cascada. Sí, grifo. Porque este espectáculo sólo se puede admirar en verano los domingo a partir de las 12 del mediodía.
Por suerte, la naturaleza es muy sabia, y en invierno, los días de mucha lluvia este espectáculo comienza por si solo y nos maravilla.
Deneb
Quero navegar polos mares,
Necesito saír do mundo.
Ser unha gaivota que chega ata as nubes
Un barco con rumbo a ningunha parte.
Quero navegar polo vento
Necesito cambiar de aire.
Ser a chuvia que molle a terra,
Unha dirección que non cambie.
Quero volverme invisible,
Necesito que ninguén me vexa.
Ser un camiño perdido,
Un bosque ou unha selva.
Necesito saír do mundo.
Ser unha gaivota que chega ata as nubes
Un barco con rumbo a ningunha parte.
Quero navegar polo vento
Necesito cambiar de aire.
Ser a chuvia que molle a terra,
Unha dirección que non cambie.
Quero volverme invisible,
Necesito que ninguén me vexa.
Ser un camiño perdido,
Un bosque ou unha selva.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)









